Traktat o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali przewidywał, iż Wspólne Zgromadzenie będzie składać się z parlamentarzystów wybieranych przez parlamenty narodowe z grona swoich własnych członków, według procedury określonej odpowiednio dla każdego państwa członkowskiego. Parlamentarzystów delegowano więc przez parlamenty krajowe, a nie – jak ma to miejsce obecnie – wybierano bezpośrednio przez w wyborach powszechnych.
20. września 1976 roku Rada wydała Postanowienia i Akt wprowadzenia powszechnych, bezpośrednich wyborów parlamentarzystów Zgromadzenia, na podstawie którego w 1979 roku po raz pierwszy przeprowadzono wybory bezpośrednie do Parlamentu Europejskiego.
Do chwili obecnej wybory odbywają się na podstawie odrębnych przepisów krajowych.
Mandat w Parlamencie Europejskim trwa pięć lat i według ogólnych zasad nie stanowi przeszkody w równoczesnym zachowaniu mandatu w parlamencie krajowym.
Kryterium podziału miejsc pomiędzy poszczególne państwa członkowskie stanowi liczba ludności.
Euro parlamentarzyści nie są uzależnieni od poleceń własnych rządów lub parlamentów. Protokół o przywilejach i immunitetach WE jest zabezpieczeniem niezależności deputowanych.